Najczęściej spotykane wymiary okien dwuskrzydłowych to 1165 × 1135 mm, 1165 × 1435 mm, 1465 × 1435 mm oraz 1765 × 1435 mm. Nie są to jednak wymiary narzucone prawem. „Standard” oznacza tu rozmiary katalogowe, powtarzalne i zwykle łatwiej dostępne. Przy zamówieniu zawsze liczy się rzeczywisty wymiar otworu w murze oraz luz montażowy.
Czy istnieje jeden standard wymiarów okien dwuskrzydłowych?
Nie ma jednej obowiązującej normy prawnej, która określałaby wymiary każdego okna dwuskrzydłowego. Dawniej rynek nawiązywał do normy branżowej BN-85/7153-02, ale została ona wycofana i nie stanowi dziś wiążącej podstawy zamówienia.
Popularne rozmiary wynikają głównie z modułowości budowlanej. Moduł 30 cm ułatwia projektowanie otworów, produkcję stolarki oraz jej montaż. Dlatego w katalogach powtarzają się szerokości 1165, 1465 czy 1765 mm. Są to jednak wymiary zewnętrzne konkretnego okna, a nie automatycznie wymiary otworu w murze.
Najczęstsze wymiary okien dwuskrzydłowych
Poniższe wartości należy traktować jako punkt odniesienia przy przeglądaniu oferty producentów. Ostateczny rozmiar powinien wynikać z pomiaru konkretnego otworu.
| Szerokość | Wysokość | Typowe zastosowanie |
|---|---|---|
| 1165 mm | 1135 lub 1435 mm | Pokój, kuchnia, sypialnia |
| 1465 mm | 1135, 1435 lub 1635 mm | Większy pokój, salon |
| 1765 mm | 1435 lub 1635 mm | Salon i szerokie pomieszczenia |
| 2065 mm | 1435 lub 1635 mm | Duże przeszklenia, układy indywidualne |
W oknie dwuskrzydłowym skrzydła mogą być rozdzielone słupkiem stałym. Wtedy po otwarciu oba skrzydła pozostają oddzielone pionowym elementem konstrukcji. Alternatywą jest słupek ruchomy, który znajduje się przy jednym ze skrzydeł. Po otwarciu obu części uzyskuje się szerszą, niepodzieloną przestrzeń przejścia.
Podane wymiary dotyczą okien elewacyjnych. Drzwi balkonowe i tarasowe, także dwuskrzydłowe, tworzą odrębną kategorię. Ze względu na większą wysokość i funkcję przejścia mają inne typoszeregi, na przykład około 1465 lub 1765 mm szerokości i ponad 2000 mm wysokości.
Jak wymierzyć otwór pod okno dwuskrzydłowe?
Punktem odniesienia jest otwór w murze, a nie stara rama. Pomiar wykonany po istniejącej ościeżnicy może dać błędny wynik, ponieważ rama zasłania część muru, a sam otwór może być nierówny lub zwężony przez tynk.
Pomiar wykonaj w następującej kolejności:
- Sprawdź otwór w murze. Usuń luźne fragmenty tynku i upewnij się, że mierzysz rzeczywiste światło otworu, a nie element starego okna.
- Zmierz szerokość w trzech miejscach. Wykonaj pomiar u góry, pośrodku i przy dole otworu. Do dalszych obliczeń przyjmij najmniejszy wynik.
- Zmierz wysokość w trzech miejscach. Zmierz odległość po lewej stronie, w osi otworu i po prawej stronie. Także tutaj wybierz najmniejszą wartość.
- Sprawdź przekątne. Ich różnica pokaże, czy otwór jest prostokątny. Różnica większa niż około 1 cm może oznaczać konieczność korekty otworu albo zamówienia stolarki z uwzględnieniem jego geometrii.
- Sprawdź węgarek i grubość muru. Węgarek to część muru zachodząca od zewnątrz na ramę. Jego obecność wpływa na sposób ustalenia wymiaru zewnętrznego okna oraz położenie montażu.
- Odejmij luz montażowy. Od najmniejszej szerokości i wysokości otworu odejmij zwykle 1,5–2 cm z każdej strony.
Przykład: jeżeli najmniejsza szerokość otworu wynosi 150 cm, wymiar okna powinien być mniejszy o około 3–4 cm, czyli wynieść mniej więcej 146–147 cm. Konkretne wartości zależą także od systemu profili, sposobu osadzenia i zaleceń producenta.
Ostrzeżenie: nie zamawiaj okna „na styk”. Szczelina montażowa jest potrzebna do prawidłowego ustawienia ramy, zastosowania klocków podporowych i wykonania uszczelnienia. Brak miejsca może utrudnić montaż, pogorszyć szczelność i zwiększyć ryzyko odkształcenia ramy.
Kiedy wybrać okno standardowe, a kiedy na wymiar?
Okno typowe zwykle kosztuje mniej i może być dostępne szybciej, ponieważ producent wykonuje je w powtarzalnych konfiguracjach. Takie rozwiązanie dobrze sprawdza się w nowym budynku, którego otwory zaprojektowano pod popularny typoszereg.
W istniejącym domu lub mieszkaniu sytuacja wygląda inaczej. Otwory mogą być nierówne, mieć węgarki albo wymiary odbiegające od katalogowych. W takim przypadku dopasowanie muru do gotowego okna może wymagać kucia lub domurowywania. Często rozsądniejsza jest dopłata do stolarki na wymiar, która ogranicza zakres przeróbek.
Wymiar indywidualny jest też uzasadniony przy dużych przeszkleniach, nietypowym podziale skrzydeł, oknach narożnych oraz projektach o nieregularnej geometrii. Warto sprawdzić przed zamówieniem:
- rzeczywistą szerokość i wysokość otworu w trzech punktach,
- obecność węgarka oraz planowaną grubość ocieplenia,
- różnicę między wymiarem okna a wymiarem otworu,
- luz montażowy wymagany przez wybrany system.
Najważniejsza zasada jest prosta: typowe wymiary pomagają znaleźć produkt w katalogu, ale nie zastępują pomiaru. Przy remoncie bezpieczniej dopasować okno do muru niż zmuszać mur do przyjęcia przypadkowego rozmiaru katalogowego.
